Kiedy chlorek baru (BaCl2) jest rozpuszczany w wodzie, dysocjuje na naładowane jony. To zachowanie rodzi fundamentalne pytanie: Czy chlorek baru jest związkiem jonowym czy kowalencyjnym? Chociaż film na YouTube, który pierwotnie poruszał to pytanie, nie jest już dostępny, zasady chemii dostarczają jasnych ram do zbadania właściwości strukturalnych chlorku baru.
Zrozumienie różnicy między wiązaniami jonowymi a kowalencyjnymi jest kluczowe. Wiązania jonowe powstają poprzez przeniesienie elektronów między atomami, zazwyczaj występujące między metalami i niemetalami ze znacznymi różnicami elektroujemności. To przeniesienie elektronów tworzy dodatnio naładowane kationy i ujemnie naładowane aniony, które są utrzymywane razem przez przyciąganie elektrostatyczne. Natomiast wiązania kowalencyjne obejmują współdzielenie par elektronów i są powszechne wśród niemetali.
Bar (Ba) jest metalem ziem alkalicznych w Grupie 2 układu okresowego, charakteryzującym się niską energią jonizacji i tendencją do utraty elektronów, tworząc Ba2+ jony. Chlor (Cl), halogen, ma wysoką elektroujemność i łatwo zyskuje elektrony, tworząc Cl− jony. Wyraźna różnica elektroujemności między barem a chlorem spełnia warunki wiązania jonowego.
Zatem chlorek baru składa się z jonów Ba2+ i Cl− związanych siłami jonowymi. W stanie stałym BaCl2 przyjmuje strukturę sieci krystalicznej, gdzie przeciwnie naładowane jony przyciągają się wzajemnie, tworząc stabilną trójwymiarową sieć. Po rozpuszczeniu w wodzie, cząsteczki wody otaczają i solwatują jony, osłabiając wiązania jonowe i powodując dysocjację na Ba2+ i Cl−. Ta dysocjacja wyjaśnia, dlaczego wodne roztwory chlorku baru przewodzą prąd elektryczny.
Chociaż niektóre związki wykazują zarówno cechy jonowe, jak i kowalencyjne, skład pierwiastkowy chlorku baru i dysproporcja elektroujemności w przeważającej mierze sprzyjają zachowaniu jonowemu. Dowody potwierdzają, że chlorek baru jest prototypowym związkiem jonowym, a nie kowalencyjnym.