تصور کنید که شوینده ماشین ظرفشویی بدون فسفات خریداری میکنید به این امید که از دریاچهها و رودخانهها محافظت کنید، اما متوجه میشوید که تلاشهای شما ممکن است بیثمر باشد. تحقیقات نشان میدهد که ممنوعیت فسفات در شویندههای ماشین ظرفشویی - که از سال ۲۰۱۰ در ۱۷ ایالت آمریکا اجرا شده است - در مناطقی که تصفیهخانههای فاضلاب با محدودیتهای سختگیرانه تخلیه فسفر روبرو هستند، اثربخشی بسیار کاهش یافته است.
اهداف سیاست در مقابل نتایج عملی
این ممنوعیتها با هدف کاهش آلودگی فسفر در آبها انجام شد، جایی که فسفر اضافی باعث شکوفایی مضر جلبکی، اختلال در اکوسیستمهای آبی و تخریب کیفیت آب میشود. سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا، آلودگی مواد مغذی را یکی از مهمترین چالشهای زیست محیطی قرن بیست و یکم میداند.
با این حال، اثربخشی سیاست کاملاً به مقررات موجود تصفیه فاضلاب بستگی دارد. در مناطقی که تصفیهخانهها در حال حاضر تحت محدودیتهای سختگیرانه تخلیه فسفر فعالیت میکنند، این ممنوعیتها حداقل فایده زیست محیطی را دارند - به خصوص نگرانکننده است زیرا این مناطق اغلب با شدیدترین مشکلات آلودگی فسفر روبرو هستند.
نحوه واکنش تصفیهخانههای فاضلاب
یک مدل نظری این نتیجه غیرمنتظره را توضیح میدهد: تصفیهخانههایی که با محدودیتهای تخلیه روبرو هستند، انگیزه کمی برای تغییر فرآیندهای حذف فسفر خود در زمانی که سطوح فسفر ورودی کاهش مییابد، دارند. در حالی که ممنوعیت فسفات، فسفر ورودی به تصفیهخانهها را کاهش میدهد، این تأسیسات سطوح فسفر خروجی خود را در حد مقررات حفظ میکنند و به سادگی هزینههای تصفیه خود را کاهش میدهند بدون اینکه مزایای زیست محیطی را به پاییندست منتقل کنند.
در مقابل، تصفیهخانههایی که محدودیت تخلیه ندارند، ۱۸ درصد کاهش بیشتری در انتشار فسفر پس از ممنوعیت نشان میدهند - که با تخمینهایی مبنی بر اینکه شویندههای ماشین ظرفشویی ۹ تا ۳۴ درصد از فسفر در ورودی فاضلاب را تشکیل میدهند، مطابقت دارد.
مطالعه موردی مینه سوتا الگوهای سیستمی را آشکار میکند
دادههای دقیق از تصفیهخانههای فاضلاب مینه سوتا نشان میدهد که تفاوت در انتشار بین تصفیهخانههای محدود و غیرمحدود ناشی از کاهشهای متفاوت در ورودی نبوده، بلکه ناشی از واکنشهای متفاوت تصفیهخانهها بوده است. تصفیهخانههای محدود، پاسخگویی نزدیک به صفر (انعطافپذیری ۰.۱) به تغییرات فسفر ورودی را نشان دادند، در حالی که تصفیهخانههای غیرمحدود، پاسخگویی قابل توجهی (انعطافپذیری ≥۰.۵) را نشان دادند.
تحلیل در سطح ایالتی نشان میدهد که ممنوعیت فسفات به طور کلی تنها ۴۱ تا ۷۶ درصد از کاهش انتشار مورد انتظار را محقق میکند و تنها ۲۰ درصد در آبراههایی که قبلاً توسط آلودگی مواد مغذی آسیب دیدهاند - دقیقاً جایی که بهبود بیشتر مورد نیاز است.
بازنگری در رویکردهای سیاستگذاری
این یافتهها خرد متعارف سیاست زیست محیطی را به چالش میکشند. در حالی که ممنوعیت فسفات در شویندههای لباسشویی در دهه ۱۹۷۰ مؤثر بود، چشمانداز نظارتی پیچیده امروزی نیازمند راهحلهای پیچیدهتر است. مکانیسمهای مبتنی بر بازار مانند مالیات انتشار فسفر میتواند تصفیهخانهها را برای انتقال کاهشهای ورودی تشویق کند و از پیامدهای ناخواسته سیاست فعلی جلوگیری کند.
این تحقیق نشان میدهد که چگونه مقررات همپوشان میتوانند سیاستهای زیست محیطی با نیت خوب را تضعیف کنند. مدیریت مؤثر فسفر نیازمند هماهنگی جامع سیاستها یا رویکردهای جایگزین است که چارچوبهای نظارتی موجود را در نظر بگیرد.